Gazetari dhe shkrimtari Halil Matoshi ka reaguar rreth protestës së disa personave në Zogaj të Vushtrisë duke thënë se kundër këtij objekti fetar nuk janë besimtarët myslimanë por ata Matoshi që kanë vu “turbanë e kanë veshë shalvare talebanësh”.
Shkrimi i plotë i Matoshit
Për Kishën në Zogaj!
Nji grup etnik shtyhej drejt zhbâmjes nga makineria fashiste e Milošević-it. Gjatë luftës në Kosovë më 1999, prifti katolik i Kishës së Shën Ndout në Gllogjan, Dom Kelmend Spaqi, (dekun sivjet) strehoi qindra shqiptarë myslimanë të ndjekun nga votrat e tyne. Për me u bâ me dije vaktet e iftarit dhe të syfyrit gjatë muajit të Ramazanit dhe me i njoftue e mbajtun bashkë, pa dallim feje, Dom Kelmendi i binte këmbanës së kishës, tue rreziku jetën e tina p’ej forcave të fashizmit serbian.
Nuk âsht veç nji shembull vllaznillaku.
Âsht ekumenizëm.
Thjesht humanizëm.
(Gjashtë lekcione në mbrojtje të lirisë)
1.
Në nji shoqni politike e t’emancipueme qytetnisht, e në nji shtet kushtetues e të drejtë, duhet që sejcilli individ me u nie i lirë në vullnetin e tij, i dobishëm e i dëshirueshëm në Atdheun e tij, me identitetet e veta të shumëfishta, me fenë që e beson, në ateizëm, ose pa asnji fe!?
Friga nga numrat e vegjël dmth me pasë droe se po bâhemj si ata, e jo pse ata janë të ndryshëm p’ej nesh, po pse ata po e thejnë dominimin tonë.
E nuk ka ma humane se kërkesat e pakicave, kofshin ato fetare apo ateiste, kombëtare apo etnike, politike e kulturore.
2.
Nji Kishë Katolike në Zogaj të Vushtrrisë (natyrisht me leje komune, që dëshmon besnikni ndaj shtetit ligjor) nuk i pengon dinjitarët e fesë islame (shqiptarët europeanë që besojnë idlamin) por konvertitët, që dikur për Enverin e Miladinin vritshin vllaun biologjik, e sot kanë vù turbanë e veshë shalvare talebanësh, me u doktë të veçantë dhe ma ngat Zotit!?
Nëse këta njerëz – besojnë në Zot, lejoj që të më priten të dyja kambët – thojke dikur nji burrë i meçem për dogmatët komunista.
3.
Myslimanët e urtë ruejn imanin, (besim i plotë dhe i palëkundun që nënkupton dorëzimin besimit të pastër që buron nga zemra, vërtetohet me fjalë dhe dëshmohet me vepra) pa i lëndu shpirtnat tjerë.
