Dy rivalët e përjetshëm kanë kapërcyer sfidat dhe kanë formësuar ekipet e tyre përkatëse, duke demonstruar shkathtësi të papritur. Kjo do të jetë përballja e parë e drejtpërdrejtë midis dy superyjeve të sezonit 2025/2026 të Serie A, Milan-Napoli, ekskluzivisht sonte nga ora 20.45, në ArtSport.
Askush nuk e ka fituar Scudetton e Massimiliano Allegrit dhe Antonio Contes së bashku: 6 për trajnerin e lindur në Livorno, 5 për atë të lindur në Salento.
Milani dhe Napoli kanë zgjedhur, në kohë të ndryshme, të mbështeten në dy siguri për t’u rindërtuar pas rezultateve më të këqija në historinë e tyre të fundit. Dhe sonte do të jetë mundësia e parë për të dërguar një mesazh të fortë dhe të qartë, për veten dhe rivalët e tyre, në lidhje me kampionatin italian.
ALLEGRI I ÇLIRUAR
Massimiliano Allegri, i cili, ndryshe nga Conte, gjithmonë ka zgjedhur të jetë më i kujdesshëm me fjalët e tij në publik dhe para shtypit – duke mos e drejtuar kurrë gishtin në një treg transferimesh që nuk i ndiqte me skllavëri udhëzimet e tij – dhe i cili gjithmonë ka shfaqur një qasje më të orientuar drejt korporatave, është rikthyer në Milan – një vit pas fundit të hidhur të periudhës së tij të dytë në Juventus dhe 11 pasi u shkarkua nga Barbara Berlusconi kur ishte në krye të kuqezinjve – me një shpirt të madh hakmarrjeje.
Ai mori përsipër një ekip në rrënim (gjithashtu i dhjeti pas sezonit katastrofik të trajnerëve portugezë Fonseca dhe Conceiçao), ai jetoi me një treg transferimesh në të cilin përparësia ishte rivendosja e ekuilibrit, i cili e privoi nga dy yje potencialë si Theo Hernandez dhe Reijnders, dhe tani, një muaj pas humbjes së pabesueshme në debutimin e tij kundër Cremonese, ai po luan pothuajse në kushte të barabarta në ndeshjen e madhe në San Siro kundër kryesuesve të ligës, kampionëve në fuqi.
ANTONIO TRANSFORMUESI
Antonio Conte e ka goditur tashmë shenjën, që në përpjekjen e parë, siç ndodh shpesh me të. Ai mori drejtimin e një ekipi që vinte nga një vend i dhjetë sensacional pas Scudetto-s historike të Spallettit, dhe pavarësisht se iu desh të përballej me humbjen e dy lojtarëve të tij kryesorë (Osimhen dhe Kvaratskhelia, ky i fundit në janar dhe pa një zëvendësues), ai shfrytëzoi në maksimum mundësinë e mospasjes së asnjë angazhimi evropian për të mposhtur Interin në një finish sprinti.
Ai e bëri këtë duke krijuar një ekip të Napolit në fillim të parasezonit, duke formuar një tjetër pas mbërritjeve të vona të afatit të transferimeve të Lukaku dhe McTominay, dhe duke e riformësuar më tej atë kur largimi i Kvarës nuk përputhej as për së afërmi me një lojtar të aftë për të imituar lëvizjet e tij në të majtë. Ai së pari e përshtati Spinazzolën në atë rol, pastaj shpiku fjalë për fjalë lëvizjen e anësorit artificial të McTominay për të gjetur një rol për njeriun që shënoi golat vendimtarë, Raspadori.
Sonte San Siro, do të jetë epiqendra e Botës, aty ky të gjitha shtetet dhe kontinentet do ta transmetojnë spektaklin, Milan-Napoli, përballje që nuk humbet për asgjë tjetër.
