“Arrita t’ia mbaj dorën deri në frymën e fundit” – Rrëfimi prekës i zyrtarit policor që shoqëroi një baba për ta parë për herë të fundit vajzën e tij

Burim Bunjaku, një zyrtarë policor ka ndarë një histori prekëse nga detyra e tij, ku gjatë një kontrolli rutinë ndaloi një automjet që po lëvizte me shpejtësi tej normave të lejuara.

Teksa po përgatitej të shqiptonte gjobën, polici kuptoi se shoferi nuk po ikte nga ligji, por po luftonte me kohën për të arritur pranë vajzës së tij të sëmurë rëndë në spitalin e fëmijëve, shkruan Demos.

Pa hezituar, Bunjaku ndezi sirenat dhe i hapi rrugën drejt spitalit, duke e shoqëruar mes trafikut për ta çuar sa më shpejt pranë së bijës. “Arrita t’ia mbaja dorën deri në frymën e fundit”, i tha më vonë babai policit, në një moment që rikujtoi se ndonjëherë shërbimi ndaj qytetarëve shkon përtej zbatimit të rregullave.

Postimi i plotë:

Si pjestar i Policisë për shumë vite. Dje, gjatë një kontrolli rutinë, ndalova një makinë. Ajo po ecte me shpejtësi mbi normalën e lejuar. E ndaluam dhe duke u përgatitur të lëshojmë një gjobë për drejtim të rrezikshëm, iu afrova ngadalë dritares.

Kur dritarja u ul, nuk pashë atë që prisja. Nuk kishte erë alkooli, asnjë indiferencë të shpërqendruar… Duart e burrit po dridheshin në timon. Sytë e tij ishin mbushur me lot. Buzët e tij u hapën me vështirësi:

“—Vajza ime…” tha ai, me zë të thyer. “Ajo është në spitalin e fëmijëve… Kimioterapia nuk funksionoi. Sapo telefonuan… Thanë se duhet të nxitoj.”

E shikova në sy. Nuk kishte gënjeshtër në atë vështrim. Asnjë lojë, asnjë arratisje… Vetëm dëshpërim dhe një betejë kundër kohës.

E mbylla ngadalë bllokun e gjobave në dorë.

“—Më ndiq,” thashë.

U ktheva në makinë. I ndeza dritat rotative dhe , aktivizova sirenën. Me atë tingull që depërtonte në heshtjen e kohës , fillova t’i hap rrugën. Pastrova kryqëzimet, i ndala makinat në anë. Po garonim me kohën. Përshkuam një udhëtim tridhjetë minutësh në pesëmbëdhjetë minuta.

Kur mbërritëm para spitalit, ky burrë doli nga makina. Ai as nuk më falënderoi dhe as nuk shikoi prapa… Ai vrapoi brenda. Unë qëndrova në parking. E fika motorin. Prita. Ndoshta do t’i duhej ndihmë përsëri… Apo ndoshta vetëm për të heshtur shqetësimin brenda meje.

Një orë më vonë, ai u kthye. Hapat e tij ishin të rëndë, supet e tij të ulura. Sytë e tij shikonin në hapësirë. Kur më pa, u ndal, duke u afruar ngadalë.

“—A bëra gjënë e duhur?” pyeta, me zë pothuajse një pëshpëritje.

Ai pohoi lehtë me kokë.

“—Po,” tha ai. “Isha në gjendje ta mbaja dorën tënde deri në frymën tënde të fundit… Faleminderit për gjithçka.”

Ai u përpoq të më shtrëngonte dorën, por nuk mundi. Gjunjët e tij u përkulën dhe ai u shemb në krahët e mi.

Në atë moment, e kuptova…

Ndonjëherë “shërbimi dhe mbrojtja” është shumë më tepër sesa thjesht zbatimi i rregullave.

Ndonjëherë marrja e një rreziku do të thotë të jesh në gjendje të kapësh një jetë në momentet e saj të fundit.