Përgjigje Xhafer Shatrit, mikut tim…!

ROTOKOLLI I TULIT TË BUKËS – Nr. 01/2025

Letër Kthim Protokollare

Përgjigje mikut tim Xhafer Shatri

nga: Sak Muji (Sylë Mujaj)

I burgosur politik 1981–1990 – Amza e Burgut: Nr. 712

Autor i “Portreti i Nënës nga Tuli i Bukës”

____

I nderuari Zotëri Xhafer Shatri,

Me respektin që ia kam ruajtur burgut, bukës dhe idealit, pranova me vëmendje mesazhin Tuaj diplomatik të ditës, i cili si gjithmonë u lexua me hijeshi protokollare dhe me fjalë që peshojnë si nga ndonjë zyrë e ftohtë e Gjenevës.

Në cilësinë time modeste të “ish-i dënuari politik që gdhend fytyra në tul buke”, më lejoni t’Ju njoftoj se nuk do të përmirësohem as këtë herë.

Mbetem i pandryshuar, kokëfortësisht idealist dhe sentimental deri në palcë.

E ku ta gjej unë “realizmin politik” që përmendni Ju, kur mjetet e mia diplomatike dikur ishin:

– një copë bukë e tharë,

– një gotë ujë pa sheqer,

– dhe një fletë që duhej gëlltitur para se të hynte roja.

Ju i njihni mirë sallonet, unë i njoh qelitë.

Ju keni përfaqësuar kauzën në tryeza, unë në gurë.

Por, për çudi, të dy flasim për të njëjtën atdhe.

Në stilin tuaj të butë e me përvojë, më kujtoni se “historia s’është bardhë e zi”.

Por për fat të keq, në burg unë s’e pashë asnjë ngjyrë tjetër – vetëm bardhësinë e dhimbjes dhe zezësinë e padrejtësisë.

Aty u mësova ta gdhend jetën si bukë që s’duhet ngrënë, por ruajtur si kujtim.

E kuptohem me Ju, sepse e respektoj diplomacinë, por nuk do ta ndërroj kurrë me idealizmin.

Diplomacia shpesh e shpëton fytyrën, kurse idealizmi – shpirtin.

Prandaj, si një akt i sinqertë protokollar, Ju njoftoj se edhe pas këtij komunikimi, nënshkruari Sak Muji mbetet i papërmirësuar nga idealizmi atdhetar, madje edhe nëse firmos me stilolaps… të bërë nga tuli i bukës.

Me respekt, humor dhe kujtesë të burgosur,

Sak Muji (Sylë Mujaj)

P.S.

Mik i dashur Xhafer,

e di që ti e sheh historinë me ngjyra, diplomatikisht —unë, për fat, e kam parë bardhë e zi.

Sepse në qeli, ngjyrat i sjell vetëm shpresa, e shpresa është e vetmja që s’ka luks as sallon.

Ti flet për realizëm politik — dhe mirë bën.

Por unë s’kam qenë kurrë diplomat, jam ai që e ka gdhendur “politikën” me dhëmbë, kur buka nuk hahej, po bëhej portret.

Në botën tënde, diplomacia shërben për të pajtuar.

Në botën time, arti shërben për të mos harruar.

Në mes të këtyre dy botëve, ne të dy ecim:

ti me penën, unë me plagën.

Ti në sallë, unë në qeli.

Por të dy me një besë — me Shqipërinë që s’ndryshon dot.

Ti më quan idealist.

Unë ta pranoj me kënaqësi — se më mirë idealist në burg, se realist pa shpirt në liri.

Nëse më sheh kokëfortë, mos mendo se s’dua të ndryshoj, por sepse s’dua të humb veten.

Në këtë botë të akullt digjitale, dua të mbetem ai që isha:

ai që gdhendi nënën në tul buke, e jo ai që e shiti shpirtin për një “like”.

E di, Xhafer, ti flet me mend — por unë, si gjithmonë, flas me zemër.

Dhe në fund, si në fillim, nuk më gjen në sallon, po në poezi.

Prandaj, pa fyerje e pa mllef, me pak sarkazëm e shumë dashni shqiptare, ta them siç ma mëson goja:

“Dhëmb për dhëmb — jo për inat, por për kujtesë!”

______

• Poezia: Portreti i Nënës

(akrostik )

Për brengat e nënës, rrudhat në ballë,

Ofshamjet e saja për bijtë në kurbet,

Renkimet e mbushura plot me mallë,

T’i kthehen bijët në prehrin e vetë.

Rikujtoj këto skena më akull të kresë,

E zemra n’qeli humb turrin e vetë,

Tulin e bukës e ndaj me kujdes,

Nënës duhet t’i bëj një portret.

Është tuli i bukës n’qeli gjëja më e mirë,

Në të do ta gdhënd fytyrën e nënës trime,

Është punë e dashur por shumë e vështirë,

Së n’rrudhat e ballit t’nënës, pjesë e jetës time.

Së pa mund të madh u arrit pamja e nënës,

Ishte pamja e saj; goja, balli e hunda,

Më shikim të largët, si në lindje të hënës,

E që portreti i dashur nga tuli i bukës.

Burgu i Nishit, 1984 – S. Muji ’25

Autor i “Portreti i Nënës nga Tuli i Bukës”

I burgosur politik 1981–1990

Pranverë 2025

________________________________________

“Realistët e diplomacisë bëjnë marrëveshje.

Idealistët e burgut bëjnë histori.”