Akademik Hakif Bajrami, historian, Prishtinë
Apatheidi 1990-1999
“Nuk mundemi më ta durojmë okupimin serbian në “ilegalitet. Serbia e ka shtetin, ambasadat, ushtrinë, policinë, mjetet informative, për t` i mbuluar me propogandë të rreme, palgët tona dyshekullore. Ajo po mendon ende se ka fuqi të na shfarosë. E këtë bota Perendimore ka filluar ta kuptojë në detaje, përmes shkrimeve tona objektive. Ne do ta bëjmë luftën e drejtë. Ne, do ta bëjmë shtetin e Kosovës funksional”!
Pas Konferencës Londrës, ADEM DEMA më 1992
Ka kohë që flitet për një marrëveshje shqiptaro- serbe me përmasa gjithëpërfshirëse. Ky rreshtim është i drejtë. Por, marrëveshja shqiptaro serbe e ka për obligim shqyrtimin dyshekullor të gjenocidit serbian ndaj shqiptarëve. Pra së pari problemi shtrohet me një ELABORAT (Libër i bardhë) që duhet t` i përmban të gjitha dëmet që i janë siellë popullt shqiptar nga spastrimi i Sanxhakut Nishit më 1877, e deri te gjenocidi me permasa biblike në Kosovë, më 1998/99. Si pasojë e dhunës shtetërore, nga Kosova (1999) u dëbuan mbi një milion shqiptar. Ndërsa, pasuria e tyre u plaqkitë deri në imtësi. Lidhur me këtë, kur i dëgjon disa drejtues politik shqiptarë sot, në filozofemat e tyre mediokër prej kameleonësh shkojnë deri te ndrrimi i territoreve, prandaj habitet njeriu për cektësinë e tyre në informata dhe dituri shumë deficitare. Këta politikanë kanë zkonishtë MENTALITET FEUDALI . Asgjë për ta nuk është, kur Serbia dhe Maqedonia bënin pazare për Debelldenë, ndërsa toka ishte e shqiptarëve; asgjë për ta nuk është Çakori e Kulla den baba den vise të Kosovës; asgjë për ta nuk është nëse ia falim ala Ahmetzogolli Serbisë, Veriun e Kosovës, sidomos Leposaviqin, të cilin Kosovës ia “paska dhuruar Rankoviqi”!
Unë shkruaj në bazë të dokuemnteve shtetërore jugosllave se: KQ. LKJ. Këshilli Ekzekutiv Federativ, LKS, Këshilli Ekzkeutiv i Serbisë, duke u njohtuar se KS OKB më 1960 do ta aprovojë RREZOLUTËN mbi dekolonizimin e Botës, çarqet serbiane nxituan më 1958, dhe i ndryhsuan kufijtë në mes Kosovës dhe Serbisë (A KQ LKJ,viti 1958, dokumente konficenciale). Ky ndryshim kishte për synim që popullsia e Komunës Leposaviqit në tërësi ishte serbe dhe do ta zvoglojë përqindjen e popullsisë shqiptare në Kosovë. Madje, kjo ndërmarrje kriminale pati shkuar aq larg sa që me rastin e regjistrimit të popullsië do të pasojë urdhëri i Dushan Mugoshës (Sekretar i Lidjës komunistëve të Kosovës) që: “rrezultati përfundimtar i regjistrimit duhet të jetë (më 1961), 12 përqindë serbo-malazezë më tepër, ndërsa 8 përqindë shqiptarë, më pak”. Çka i thonë këtij realiteti, Serbia në çdo etapë historike gjatë dy shekujve të fundit në saje të përkrahjes së diplomacisë evropiane, ka luajtë sikurse macja me miun me shqiptarë.
Askush nga Fuqitë Evropiane nuk është brengosë se çka po ndodhë brenda Jugosllavisë me shqiptarë. Filozofia politike evropiane, do të shprehët Vllada Dapçeviq ishte me: “çdo kusht Ballkani duhet të çlirohet nga Islami”. Pra nuk llogaritej krimi, por luftohej viktima. E, në bazë të kritetreve që janë përdorë në caktimin e dëmeve të Luftës Dytë Botëroere, del se Serbia për dëmet që u ka bërë shqiptarëve, borgji është mbi 150 miliardë dollarë. Këto kërkesa me referenca Shteti i Kosovës, deshti dikush ose jo, duhet deponuar në KS OKB dhe në Sekretarinë e BE, kudo që ka nevojë edhe pse ende nuk jemi antarësuar në OKB. E pastaj, duhet të ulen palët e Republikës Kosovës dhe Republikës Serbisë, për një marrëveshje gjithë përfshirëse. Nëse krimet serbe deri në gjenocid,nuk i përimtësojmë, përmes reparacioneve, atëherë politika serbe përmes çështjeve të detalit, do të na mbajë siç po na mban.
Ndërsa botës civilizuar duhet t` i argumentojmë se: Shqiptarët e Kosovës në dekadën e fundit të shekullit XX-të, nuk kishin rrugë tjetër, vetëm se t` i rrokin armen dhe të luftojmë për liri. Në fund të luftës sonë, po edhe tërë njerëzimit,NATO ia shtoi veti famën dhe e shëndërroi në një organizëm ushtarak edhe në vepër filantropi, që e respekton të pambrojturin, i del krah atij dhe ia siguron një jetë të dinitetëshme, për të mbetur ndërgjegje dhe shembull edhe në rrafshin e humanizimit. Pra ai institucion doli të ishte NATO. E vërteta, NATO është organizatë ushtarke, ofenzive, por në rastin e Kosovës, ky institucion u bë kulmi i sigurisë së një populli që agresori serb e kishte në plan ta shfarosë nga trojet e veta. Pra sulmi i NATO mbi agresorin serbian dëshmoi se ma nuk ka popull pa të drejtë në jetë dhe në liri të çliriruar, me një vrejtëje, se i shtypuri dhe i shfrytzuari i deridejshëm nuk guxon të sillet sikurse shtypësi si agresor me rastin e çlirimit dhe krijimit të shtetit funksional.
Rusia e mban peng Serbinë e jo Kosovën!
Analiza e thellë ahknecore për rëndësinë historike të UÇK-ës nuk është bërë për faktin se shumë qendra të duqisë edhe sot e luftojnë fenomenin UÇK. Por atë që e posedon Rusia sot në Botë, atë provon ta posedojë Serbia në Ballkan. Prandaj Serbia nuk ka pushuar kurrë për të thurë dhe shpërndarë intriga nepër botë, në të cilën politikë i indihmojnë edhe disa shqipfolës, që tani janë “konvertuar” me detyra speciale A e kanë të dy palë (Rusia dhe Serbia)t këtë smundje gjenetike, apo e kanë të “shkolluar”, faktet flasin për primaritetin e faktorit imperialist rus, sepse Serbia ka probleme me vetvetën, sepse më nuk ka popuj të pambrojtur; ma nuk ka okupator që dhunën ndaj të shtypurve e mbanë në “ILEGALITET” dhe sillet si të dojë. Lidhur me këtë, nuk ka popull në Ballkan që do ta ketë shfrytëzuar RRELIGJIONIN për ambicje politike imperiale, se sa që e ka përdorë Serbia në çdo etapë historike. Ky realitet, shoqërohet nepër etapa me një velo të zezë, që Serbia përmes kishës e joshi përktrahjen e shteteve kryesore të Evropës, sidomos pas 15 janarit 1877, kur Wjena dhe Peterburgu arrijtën Marrëveshje sekrete në Peterburg, në mënyrë që pas debaklit të ushtrisë Osamne (gjatë vitit 1877) t` i sigurohën Serbisë edhe mbi 10 000 kilomatra katrorë siperfaqe të shqiptarëve. Ato treva të okupaurar të Sanxhakut Nishit, e morën vulën se i takojnë Serbisë në Kongresin e Berlinit më 1878. Jo vetëm kaq, faktorët e fuqive evropiane, mëtej, më 1912 ia shtuan Serbisë, Malit Zi, Bullgarisë dhe Greqisë fuqinë, në mënyrë që më lehtë ta okupojë tërë Vilajetin e Kosovës dhe vilajetin e Manstirit. Më 1918, faktorit evropian dhe Ballkanik, Serbia ia shtoi faktorin shumë domethënës sllavë. Serbisë në zgjërimin e saj në Perendim do t` i ndihmojnë me vetëdie: Kroatët dhe Sllovenët, të cilët më 1929 u konvertuan në jugosllavë. Këtë faktor të “jugosllavizimit integral dhe homogjen”, politika serbiane e adaptoi në luftë komuniste nacionale më 1941-1945, në mënyrë që në një perspektivë dominuese, por që më në fund u kthye në fuqi ushkatërake, duke metastazuar në plagë të pasherueshme me mjete dhune kundër atyre që i kishin ndihmuar të themelojnë Peandori jugosllave, e që u shpërbën në formën më të përgjakur, duke u gjakosë sllavët në mes veti, me që rast shënohet konflikti më i egër pas Luftës së Dytë Botërore në Evropë. Lidhur me këtë, lufta e shqiptarëve, vetëm mund ta kishte elemntin dhe simbolin e një lufte të drejtë, për të cilën pritej luftë frontale në çdo kohë, sidomos pas Konferecës Paqësore të Parisit më 1946, me që rast iu pranua Serbisë supremacioni, që e kishte shënuar në Berlin(1878), në Londër (1913), në Versaj më 1919 dhe në Paris më 1946.
Serbët janë mësuar me rrena të arsenalit të trilogjisë së APARTEJDIT të përfitojnë në trambulinologjinë infantile të eutanazisë, me një patologji insufiente si që është: Darka e fundit ; Draka e Kosovës ; Darka e Lamës ; Darka e Robërisë , të përfitojnë dhe drejtojnë pushtetin me folklor, por edhe me mjete ushtarke dhe policore, të cilat i shndërrojnë realitetin në lex kreamtorium (ligj hirit që djeg e përvlon mortin në çdo pllëmë ku jeton i pushtuari). Madje pushtuesi e detyron ta detyrojë rë pishtuasin se detyrën e ka prej qiellit, dhe në këtë planimetri duhet patjetër të ketë besim se nuk ka ku të shkojë përtej robërisë klasike.
Derisa partitë politike në Kosovë po hargjojnë kohë në konfrontime në mes veti Serbia po e zgjëron platformën e aparthejdit ndaj shqiptarëve Pra kush po i ndihmon Serbisë nazifashiste terthorazi?
Pas diktaturës kushtetuese më 24 mars 1989, Serbia neofashiste ia filloi sielljës së ligjeve raciste, sa që segregacioni racial shihej dhe perceptohej në të gjitha institucionet në Kosovë. Këtë fakt e dinin institucionet si: KS OKB, OSBE, dhe sidomos të NATO-s, që mbeti fuqi ushtarke pa konkurencë, pas shembjës së komunizmit në disa shteteve hibride federale. Pohimet se Kosova do të serbizohet, menjëherë pas grusht shtetit më 23 mars 1989,dualën se ishin të sakta. Ja argumenti. E vërteta, serbizimi në bazë të: “ Programit Jugosllavë për Kosovën 1988 ”, të cilin e kishte aprovuar Kuvendi Federativ, i mbeti i tëri Serbisë në kompetencë. Faktet flasin vet:
1.Në Radiotelevizionin e Prishtinës, do të vihen masat e dhunëshme. Të gjithë punëtorët shqiptarë do të largohen nga puna. Do të sillen drejtues që ishin personifikim i rregjimit xhakatar. Drejtuesit ishin: Petar Jakshiq, Nikolla Sariq, Miodrag Rexhiq, Zdenka Morina. Këtij organi që do të bëhet i përherëshëm pas një viti do t` i shtohen: Millomir Kovaqeviq, Shakir Makus, Nexhair Murat (turq), Radmilla Nikiq, Dushan Simiq, Kristë Gegaj, Muhamwed Ustaibo, Jonuz Alija.
2.Në xehroren “Kishinicë-Novo Berdë” do të emrohet këta udhëheqës: Sllavko Kisiq, Trajan Pançevski, Sllobodan Pavlloviq, Nenad Peshiq.
Enti për mbrojtje shëndertësore: Komnen Tmushiq, Dr Ruzhdija Radonçiq, Mille Vuksanoviq.
11.Sipermarrja “Metal” drejtohej nga: Trajan Matjeviq. Ndihmësit e tij ishin: Bora Vuksanoviq, Predrag Dabiq, Dragan Caniq.
14.Organizata “IBER LEPENC” drejtohej nga: Momçillo Mijatoviq, I ndihmonin: Vojo Shqepanoviq, Vlladimir Bozhoviq, Millan Grubishiq, Hasan Pomak.
16.Biblioteka Univerziatre Popullore drejtohej nga Sllobodan Kostiq, Bozhinka Zdravkoviq, Rdamilla Kralaiq, Zoran Stanishiq, Jordan Kisiq.