Kaherë, zotni gjykatës, si tinëzisht, më shkonte mendja në situatën kur njerëzit e një vendi mund ta humbin besimin në drejtësinë. E mendoja si një situatë apokaliptike ngase në një vend ku drejtësia nuk e mbron njeriun, lirinë e tij, simbolet, parimet dhe themelet e shtetit dhe kombin, atëherë gjithçka që prodhohet nga një drejtësi e tillë është tragjike dhe e kobshme për njerëzit, kombin dhe lirinë.
Kaherë, zotni gjykatës, më shkonte mendja se çfarë do të ndodhte sikur një gjykatës, një prokuror dhe një avokat nuk e vlerësojnë historinë, themelin e kombësisë dhe gjuhën.
Do të ndodhte një katastrofë juridike në të cilën gjithkush, në secilën situatë, do të mundte t’i nëpërkëmbte të gjitha këto vlera të cilat janë vlera identifikuese të kombit, të shtetit dhe të kulturës. Pra janë të shenjta.
Liria dhe kufizimet e saj janë diçka fondamentale në demokracinë perëndimore. Në këtë kontekst, zotni gjykatës, ti do të duhej të niseshe nga kjo premisë. Liria ime shkelet edhe kur dikush nuk abuzon me mua fizikisht, edhe kur nuk trajtohem keq verbalisht, edhe kur nuk e kam afër apo e rrezikon qenien time fizike.
Liria ime, zoti gjykatës, preket dhe lëndohet edhe kur dikush, e rrezikon identitetin tim, edhe kur dikush i përdhosë simbolet e mia kombëtare dhe shpirtërore, edhe kur dikush, qoftë edhe nëse bëhet nervoz, e shkrryen përtokë flamurin tim kombëtar dhe plisin që për mua janë të shenjta.
Ti, zotni gjykatës, para dy ditësh e lirove, si të pafajshëm, një person i cili nuk kishte probleme mendore, nuk kishte prapambetje dhe probleme psikike, që kishte fakultet të kryer dhe që i mësonte fëmijët tanë në shkollë. E lirove si të pafajshëm me arsyetimin naiv, joprofesional, joetik dhe diletant.