“Dritë që nuk shuhet: Homazh për Xhavit Thaçin”
Bashkëluftëtare Rajmonda Maleçka :
Kur më erdhi lajmi i ndarjes nga jeta të mikut tim të mirë, Xhavit Thaçi, ndjeva sikur një pjesë e heshtur e botës sime u thye papritur. Ka njerëz që hyjnë në jetën tonë pa zhurmë, por ikin duke lënë një zë të madh, një jehonë të gjatë dhimbjeje, një boshllëk që nuk mbushet. Xhaviti ishte pikërisht i tillë, i qetë në jetë, por i madh në vepra.
Ai lindi në Dubovikun e Deçanit, një vend që ka nxjerrë burra me shpirt të fortë, me ndershmëri të trashëguar dhe me zemër të lidhur me dheun. Edhe Xhaviti ishte biri i denjë i kësaj toke. Ashtu si malet që rrinë të heshtura por qëndrojnë përjetësisht, edhe ai ishte i heshtur në fjalë, por i palëkundur në qëndrim.
Njeriu i karakterit të kristaltë
Në çdo etapë të jetës, ai tregoi një karakter të rrallë. Kishte një drejtësi të brendshme që nuk ia mësoi askush, e kishte në gjak. Ishte nga ata njerëz që nuk përkuleshin për interes, që nuk kërkonin favore, që nuk premtonin atë që s’e mbanin dot. Fjala e tij ishte e shtrenjtë, jo pse e jepte pak, por sepse e mbante gjithmonë. Përballë vështirësive, ai nuk u hapte rrugë ankesave. I përballonte me durim, me qëndrim, me një qetësi që vetëm burrat e kalitur nga jeta e kanë. Mund të dukej i ashpër nga jashtë, por ai kishte një shpirt të mirë, një shpirt të pastër që e mësonte njeriun të besonte tek dinjiteti.
Luftëtari që zgjodhi të mos ikte
Kur koha e errët e okupimit ra mbi Kosovë, shumë u tronditën, shumë u larguan, shumë hezituan. Por jo Xhaviti. Për të, liria nuk ishte luks, ishte detyrim. Atdheu nuk ishte një fjalë e madhe, ishte rrënja e tij. U rreshtua me Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës si biri i saj i natyrshëm. Ashtu si shumë prej luftëtarëve të vërtetë, ai nuk kërkoi famë, nuk kërkoi poste, nuk kërkoi dekorata. Ai kërkoi vetëm të bënte detyrën. Ishte ushtar i heshtur, por i palodhur; luftëtar i rreptë, por i drejtë; shok besnik, por i thjeshtë. Në luftë dhe pas saj, ai nuk ndryshoi. Ai mbeti i njëjti njeri: me këmbë në tokë, me zemër të fortë dhe me moral të lartë.
Mik i vërtetë, qëndrestar deri në fund
Në jetën e përditshme, Xhaviti ishte një mik i rrallë. Jo nga ata që flasin shpesh, por nga ata që të janë pranë kur nuk e pret. Nga ata që të mbajnë mend të mirën, por nuk e harrojnë të vërtetën. Shtrëngimi i dorës së tij kishte peshë, ashtu si shikimi i tij i drejtpërdrejtë. Ai të mbante fjalën, edhe kur bota e harronte të mbante të vetën. Miqësia me të ishte një dhuratë e heshtur, një siguri që nuk të braktiste. Dhe sot, kur ai nuk është më mes nesh, më duket sikur një trekëndësh i shenjtë i miqësisë, besës dhe burrërisë është copëzuar.